عشق تو دل هرکی یه جوری راه پیدا میکنه

یکی می بینه عاشق میشه 

                                         یکی می شنوه عاشق میشه   یکی هم ......

خدا آدم رو آفرید اونقده دوستش داشت که از روح خودش به اون دمید دست کشید روی سرش و به خودش گفت: بابا تو دیگه کی هستی؟ عجب معرکه ای خلق کردی آفرین . ..!

آدم هم تا چشماشو باز کرد قاب دلش پر شد از عشق به خدا.  دربعضی جاها آدم و خدا لیلی ومجنون هم شدند اما  اما.... امون از بی وفایی آدمیزاد...

قدر خدا رو ندونست و حرمت عشق اون رو نگه نداشت به قوله معروف: " نمک خورد و نمکدونو شکست.... "

آره ... اون همه نعمت و رحمت خدا رو نادیده گرفت. بعد پشیمون شد و خواست دوباره برگرده .... !!   د به رو...!!   رو که نیست سنگ پای قزوینه!

خدا هم گفت: اگه می خوای توبه ات قبول بشه باید منو به این اسم ها قسم بدی ( پنج تن آل عبا )

میدونی منظور خدا چی بود!؟؟  در واقع خدا می خواست بگه: آهای خره ( البته بلا نسبت شما )

                             عاشقی که کار هر شیادی نیست

                                                    اگه می خوای عاشق بمونی و بمیری.....

                                                                       باید دلت مثل آئینه صاف و همچو آب زلال باشه  

روزي مرگ از زندگي پرسيد:

                                            آن چيست که باعث مي شود تو شيرين و من تلخ جلوه کنم ؟
     زندگي لبخندي زد و گفت:

                                                           دروغهايي که در من نهفته است و حقيقتي که تو در وجودت داري ...!

نظر لطفا ..!        

رفتی بی آنکه اندیشه کنی فردا را  

بی آنکه دلواپس دلواپسیهای دلت ، دلواپس دلواپسیهای دلی که دلواپس لحظه هایت بود باشی.

اما او صادقانه در اندیشه فردایت بود .

همچنان بی هیچ مقصودی همسفر جاده ها شدی کمر پلها با عبور تو شکسته میشد اما نگاهت هیچگاه پلی را شکسته ندید.

زیرا دلی که دلواپس لحظهایت بود طبیب پلهای شکسته شد و مرحم زخمهایش.

دیروز با راهی هموار و شادای تر از امروز بی هیچ دغدغه ای این چنین شکستی!  امروز که راه ها ناهموارند ، کمر پلها بخیه خورده و کوله باری از غم و درد و ندامت پشتت را شکسته چگونه به مقصد خواهی رسید!؟

فریادی بزن از اعماق وجودت...! بگو که دیگر حرمت میداری عشق را....!

میدانی دلی دلواپس لحظه هایت است بیا ودلواپس لحظه هایش باش ..........

 با او همسفر باش در اندیشه ی فردا ...........................!!!!

شوق دیدار

اگه می بینی که زنده ام ، نفس میکشم ، تنها به خاطر وجود توست ....

اگه می بینی شادم ، خندانم ، با وجود اینکه این همه غصه در دل دارم تنها به امید بودن توست ....

اگه دیدی گریانم ، خسته ام ، شکسته ام ، پریشانم ، بدان که بد جور دلم هوای تو را کرده و دلم دیگه طاقت دوری تو را نداره!

اگه دیدی نیستم ، نه صدایی و نه خبری از من نیست بدان که از عشق تو مرده ام ....!!

تمنای بازگشت

وقتی آمدی سبز بودم و عاشق   وقتی آمدی شاد بودم و پر شور

اکنون که رفتی آواره ترینم  مثل آن پرنده در قفس غم اسیرم. دیگه چیزی از عشق برایم نمانده ، دیگه شادی را نمی شناسم. من دیریست با سبز بودن غریبه ام ، حال برگرد و تمام چیزهایی را که روزی از آن من بود به من باز گردان.

   لحظه هایی که با تو سپری کردم حال فهمیدم که همه اش رویایی برای حال روزگار من است!

لحظه هایی که بی تو سپری می کنم تجربه ای برای یک لحظه قدر دانستن گذشته های روزگار من است ....

امان از آن و این لحظه ها که می گذرند و ما غافل از هر جا و همه ی روزگار ..................!!!

بعد از این با دل خود هیچ مدارا نکنم 

                                            گر بمیرم ز غمش فکر مداوا نکنم

تا اگر چون تو گلی بر سر راهم روئید

                               بی تفاوت شوم و میل تماشا نکنم

                                    نجمه جان خبری ازت نیست نکنه تو هم آمرزیده شدی!؟؟؟

 راستی یه خبر...!!
ماهيان بي گذرنامه همه  رفتند و دريايي شور به جا ماند
حال آسمان كفاف اين همه تنهايي را نمي دهد ...!؟؟  تکلیف چیست!؟؟؟

اگه به زور روزگار از زندگیت برم کنار...!

میرم که ثابت بکنم عاشقتم دیوونه وار ، تو گریه های زار و زار سپردمت به روزگار این از خودم گذشتن رو پای خاطرخواهیم بذار
به قبله محمدی اینه که حرف راستمه  میخوای واسه ات همین وسط داد بزنم با تار زلفات دلم رو دار بزنم پیش همه خلق خدا زار بزنم گریه کنون سرتوی دیوار بزنم بعد یه عمر آزگار یه عاشقی تو روزگار از عشق تونست که بگذره بدون باختن تو قمار

 اگه به زور روزگار از زندگیت میرم کنار میرم که ثابت بکنم عاشقتم دیوونه وار...!

نمي دونم، نگاه منه كه اونقده بي معنا شده؟!   يا قلب ديگرانه كه سنگي شده ...!؟؟؟
نمي دونم حضور منه كه كمرنگ شده ؟ يا خاطرات گذشته اونقده پر رنگ شده..؟؟؟
نمي دونم حرفاي منه كه مي رنجونه

                                       يا آسمون چشماي ديگران اونقده تيره و ابريه!؟
نمي دونم خواب منه كه اونقده سبك شده؟
يا فكر بقيه آرومم نمي ذاره؟؟
نمي دونم بايد واسه بودنم خوشحال باشم يا واسه نبودنم غمگين؟!
نمي دونم....
واقعا نمي دونم...!؟
هيچ كودومو.....
اما فقط يه چيزو خوب مي دونم...!
آبی تر از اونی هستیم که بی رنگ بمیریم. آخه از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم هر چند که تقصیر کسی نیست که اینجوری غریبم شاید که خدا خواسته دلتنگ بمیریم.

ولی نه...! اگه بخوام اینجوری قضاوت کنم نهایت بی انصافی یه...!  دایی حافظم میگه:

       بیدلی در همه احوال خدا با او بود      او نمیدیدش و از دور خدایا میکرد

  عمو سعدی هم ادامه میده:

دوست مشمار آن که در نعمت زند       لاف یاری و برادر خواندگی

             دوست آن باشد که گیرد دست دوست        در پریشان حالی و درماندگی

قابل توجه تمامی دوستای بی معرفت:

به جای اون متن های تسلیت که فردا برام مینویسید امروز با یک پیغام کوچک خوشحالم کنید.         

     من امروز به شما نیاز دارم نه فردا.

                                                                                                نظر بدید لطفا ...!